Blog



Altijd verdriet?

'Oh, wat erg'. Dat hoor ik vaak als ik vertel over mijn werk in de uitvaart. Jij hebt zeker altijd te maken met verdriet? Vaak wel, en in die gevallen zie je het verdriet, leef ik met de mensen mee en voel ik ook hun pijn. Pijn en gemis is dan voelbaar in heel de zaal.
Toch zijn er ook momenten dat er géen verdriet is. Dan kan de zaal nog zo vol zijn, maar voel je de ‘leegte’. Dan hangt er wat je noemt, geen liefde in de lucht. En ook dan voel ik de pijn… de pijn van ‘wat erg, waar is het hier misgegaan?’
Wanneer dan? Dat vragen mensen zich af die zich dat niet voor kunnen stellen omdat ze veel van hun familie houden. Maar wat als ik verhalen hoor…
 
Dat het grote tv scherm al ingeladen wordt terwijl moeder net haar laatste adem uitblaast? …
 
Dat het gouden kettinkje en de oorbelletjes zo in een handtasje verdwijnen en dat daarna iedereen zoekt waar dat mooie kettinkje en die mooie oorbelletjes nou toch zijn?
 
Dat er politie in burger in de zaal zit omdat het wel eens uit de hand kan lopen.
 
Dat de kinderen vertellen dat ze opgelucht zijn, nu ook vader dood is. Dan worden ze namelijk niet meer herinnerd aan de jarenlange geestelijk en lichamelijk mishandeling. Zij wisten pas op latere leeftijd wat liefde was… omdat ze zagen dat de hond van de buren puppy's kreeg en zich om de kleintjes bekommerde. Zo veel liefde hadden ze ook wel willen hebben..
 
Nee, geloof me. Niet in alle gevallen wordt er vredig afscheid genomen. Daar ben ik inmiddels wel achter. Mijn enige rol is om te luisteren naar alle verhalen om vervolgens samen met de uitvaartondernemer, een afscheid te organiseren waarbij we niet oordelend of veroordelend zijn.
 
En dus wordt het afscheid dan soms met minder woorden dan gebruikelijk. Soms bijna in stilte. Ook dat is dan goed. Maar wat altijd gebeurt: we nemen afscheid met respect.
 
En als ik dan vervolgens thuiskom. Dan ben ik extra dankbaar voor mijn eigen gezin en fijne en lieve familie.