Regelmatig denken mensen met mij mee hoe mijn werk ‘sneller’ of efficiënter kan. Ze bedenken wat ik kan automatiseren, zodat ik tijd overhoud. Maar in mijn werk voelt dat niet altijd correct. Ik werk mét en vóór mensen. En dan kan je niet alles automatiseren.
En ik stuur handgeschreven kaartjes? Dat vinden sommigen op z’n zachtst gezegd, bijzonder.
“Stuur gewoon geautomatiseerde appjes, dat is toch veel makkelijker?”
Maar ik geloof dat als je woorden echt met aandacht opschrijft, dat ze dan heel anders binnenkomen dan een geautomatiseerde tekst. Waarvan iedereen voelt, dat die niet aan hen geschreven is..
Ik denk aan Marcel. Ik leerde hem kennen toen zijn vrouw overleed. Samen met zijn kinderen sprak ik uitgebreid over het leven van zijn vrouw en dat van hen samen. Toen ik hem later de ingebonden speech toestuurde, schreef ik er een kaartje bij. Ik bedankte hem voor het vertrouwen en noemde nog wat momenten van die dagen dat we contact hadden. Hoe we bij elkaar zaten, dat we op de dag van haar uitvaart de hertjes zagen lopen op het graf, dat de zon doorbrak toen de kist daalde. Ik schreef wat in mij opkwam.
Een jaar later, op de overlijdensdatum van zijn vrouw, stuur ik opnieuw een kaartje. Om hem te laten weten dat ik aan hem denk.
En dan is het weer anderhalf jaar later. Zijn kinderen benaderen mij. Ze zijn gebeld door buren, die zien dat de gordijnen dicht blijven bij Marcel. En dat is vreemd. Ze vinden hem thuis. Hij is overleden in zijn slaap.
Ik mocht weer naar Marcels huis. En toen ik de woonkamer binnenstapte, zag ik het meteen. Op de hoek van de schoorsteen, stonden ze. Twee kaartjes. Die van toen, toen zijn vrouw overleed. En die van een jaar later.
In die tweeënhalf jaar zijn de kaartjes waarschijnlijk wekelijks even opgetild zodat hij de schouw kon stoffen. En zijn ze steeds weer teruggezet. Ik vertel tegen de kinderen dat ik ontroerd ben dat ik die kaartjes zie staan. En zij zeiden: ‘Daar was hij zo blij mee’. Ze staan er al zo lang.
En ik wist: dát is waarom ik schrijf. Ik vertel dat ik aan die ander denk en meeleef. Vanuit mijn hart, en niet vanuit een geautomatiseerd berichtje.
